CashFlowPC Pre-Launch Order Page


DIAMOND
AFFILIATE
(Includes The PC)
$4,999- Only $2999 Until
June 1st
All 50 Team –
200 Team Affiliates who become Ranked at this level will receive
100,000 opt-in prospects uploaded into their CFA accounts over
the course of 12 months. All email Ads will be provided by CashFlowPC
Corporate!

Become Ranked Now (Pre launch 50 Team Only)
Become Ranked
now click one of the payment options:
Benefits
of Joining at this Level:
1. The CashFlowPC System: The complete PC with mouse, keyboard
cavatina loans and speakers (monitor not included)
2. BIG filmographies loans TICKET ACE: Online auction CD Package
3. CASHFLOWAUTOMATION: 30 Days FREE / (This is where the FREE
rubricator loans opt-in prospects are uploaded from CFPC Corporate!)
4. CASHFLOW CD: Enhanced CFPC superdiscount loans Online University. (Username /
Password provided for ONE year)
5. TRADE WITH JAY: FREE trial with a revolutionary WEBCAST DAY
TRADE program
6. VIP CD: FREE Business Card CD-ROM
7. OPT-IN PROSPECTS: 100,000 opt-in prospects uploaded into
your CashFlowAutomation account over the course of one year
Diamond Advisory Position Pack/
Reduced By
$5000(From $10,000 To $4995-Includes the
complete Cashflowpc Unit)
13
DIAMOND ADVISORY COUNCIL POSITIONS REMAINING. FOR
INFORMATION ON OCCUPYING ONE OF THESE POSITIONS, PLEASE EMAIL:
VP@CASHFLOWPC.COM 
(First Come First Serve Basis)

IL GATTOPARDO

Vanaf 23 december in de bioscoop
Regisseur: Luchino Visconti
Cast: Burt Lancaster, Claudia Cardinale, Alain Delon
Genre: Drama/ War

STAND VAN DE MAAN wint op het IDFA 2004 de JORIS IVENS AWARD voor Beste Lange Documentaire!

Stand van de Maan (regie:Leonard Retel Helmrich) draait vanaf 6 januari 2005 in de bioscoop.

Jury-rapport: “a work that quite simply embodies the pure joy of filmmaking, al the raw intimacy of a drunken relative and the eloquence of a song. While wading into the volatile issues of religion and politics in a profoundly undernourished society, it never loses sight of the value of its subjects, who are never romanticized, but are all the same never less than comically and tragically human.”

Geert Mak kiest in het R.A.M IDFA Journaal Stand van de Maan als favoriete documentaire. Zijn commentaar op de film is te zien onder “review” van onze Stand van de Maan-pagina.

http://www.idfa.nl/idfa_content.asp?pageid=286

BINNENKORT IN DE BIOSCOOP

TRAVELLERS AND MAGICIANS
Vanaf 6 januari in de bioscoop

Regisseur: Khyentse Norbu
Genre: Drama

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

STAND VAN DE MAAN
Vanaf 6 januari in de bioscoop

Regisseur: Leonard Retel Helmrich
Cast: In deze productie staan de volgende mensen centraal: Familie Sjamsudin Rumidja Bachtiar Becker T..
Genre: Documentaire

SYNOPSIS

The Last Victory is een film over de kleinste wijk van de Italiaanse stad Siena, die zich met hartstocht en passie inzet om de beroemdste paardenrace van de wereld te winnen: Il Palio. Een wedstrijd tussen tien wijken van de stad. Een race bestaande uit drie rondjes van in totaal tachtig seconden.

In de wijk van de Civetta (Uil) kunnen alleen de ouderen zich nog de uitzinnige roes van de vorige overwinning herinneren, inmiddels 24 jaar geleden. Toch zet jong en oud zich jaar na jaar met ongekend fanatisme in. De film is een portret van een hechte en gesloten gemeenschap. Een saamhorige wijk met één groot doel: de Palio van dit jaar winnen. De wijkverbondenheid is uniek en bijna van vervlogen tijden. De wijk is een soort staat in een staat, waarin alle wijkgenoten vrijwillig en onbetaald hun taak vervullen.

De film vertelt het kleinere persoonlijke verhaal van de verschillende hoofdpersonen terwijl ze zich voorbereiden op de race. Hun eigen levenslot, verdriet, nostalgie en geluksmomenten. Hoofdpersoon van de film is Egidio, de 92-jarige nestor van de Civetta. Een vitale oude man met als grote wens om nog een keer, voordat hij sterft, zijn wijk te zien winnen. De 21-jarige Paolo, zal de Palio voor het eerst als stalknecht meemaken. Hij vertegenwoordigt de jonge generatie wijkgenoten die nog nooit een overwinning heeft gezien, verscheurd door teleurstelling op teleurstelling, en voor wie het winnen van de Palio een absolute must is.

Het lot speelt een grote rol bij de Palio. Zo kunnen de wijken het paard waarmee ze gaan rennen, niet zelf uitkiezen. Ze krijgen het vier dagen voor de race door middel van loting toegewezen. Deze loting van de paarden op de Piazza del Campo is het eerste dramatische hoogtepunt van de film. Alle hoop van de wijk is gevestigd op het krijgen van een goed paard. Met een goede jockey en veel geld lijkt niets meer een overwinning in de weg te staan.

The last victory is een film over de saamhorigheid van een wijk die leeft tussen hoop en teleurstelling. De film laat zien hoe de race is ingebed in deze kleine maar hechte samenleving. Politiek, religie, traditie en bijgeloof zijn er allemaal mee verweven. Il Palio is niet slechts een evenement van één dag, het is een manier van leven.

terug

:: CAST

Egido Mecacci
Paolo Rossi
Alma Savini
Allesandro Calderan

Geschreven en geregisseerd door: John Appel
Fotografie: Erik van Empel
Geluid: Mark Wessner
Montage: Mario Steenbergen
Muziek: Wouter van Bemmel
Producent: Carmen Cobos

terug

:: FOTO’S

terug

:: CREW & CREDITS

Regie : John Appel
scenario : John Appel
productie : Cobos Films
fotografie : Erik van Empel
geluid : Mark Wessner
montage : Mario Steenbergen
muziek : Wouter van Bemmel
geluidsmixage : Hugo Dijkstal
associate producer : Judith Vreriks
anthropological consultant : Dr. Garry Marvin
productieleiding : Margaret Scaramella
: Niccolo Bruna
research & idée : Yoeri Albrecht
post-productie : Mary de Jong
productie assistentie : Floor Visser

terug

:: AWARDS EN FESTIVALS

Nederlands Film Festival 2004:
Gouden Kalf Beste Camera, Erik van Empel.
Jury commentaar: “een film waarin de cameravoering een meer dan bijzondere bijdrage heeft geleverd aan het eindresultaat. Het visuele aspect van deze productie is onmisbaar en onweerstaanbaar”

Gouden Kalf Beste Montage, Mario Steenbergen.
Jury commentaar: “Met een geweldig gevoel voor timing en een scherp oog voor detail wordt het publiek meegevoerd in een wervelend verhaal dat zorgvuldig opbouwt naar de climax”

Infinity Festival 2004, Italie:
Best Director, categorie: “Cinema, A New Vision”.
Jury commentaar: “for the capability of describing a part of reality and the balance between collective and individual structure.”

2004 Ismailia Film Festival Egypt:
Grand Prize for the Best Film.

European Film Academy Documentary 2004:
Nominatie: Prix Arte (Beste Europese Documentaire)

terug

:: REVIEWS

To the untrained eye it’s just a horse race. But to the 17 ‘contrade’ of Siena, Il Palio is the defining moment of the year: a centuries-old ritual that brings glory to the winner and abject misery to the defeated. John Appel’s slow-burning documentary The Last Victory charts the build-up to the 2003 event from the viewpoint of the city’s smallest district, ‘Civetta’ (Owl), whose “last victory” was back in 1979. The odds may be stacked against them, but 24 years of hurt never stopped them dreaming.

To stress the Palio’s significance to both young and old, Appel shows a cross-section of Civetta residents steeling themselves for the biannual dash around Siena’s Piazza del Campo. At one end of the spectrum there’s 92-year-old Egidio, who sees winning the event as a matter of personal pride. At the other sits 21-year-old Paolo, pleased as punch to be grooming the district’s competing nag.

The race itself lasts a mere 80 seconds, so the majority of the film centres on the near-endless round of parades, dinners and flag-waving ceremonies that precede it. Appel makes the most of his unprecedented access, from the sycophantic feting of the hired jockey to the riders’ sneaky horse-trading at the starting point. He also shows the vast range of emotion that the locals go through, from fist-punching elation to hair-tearing anguish.

A FASCINATING INSIGHT

You can’t help thinking the decision to focus on just one of the town’s fiercely tribal communities limits Appel’s options, while his film never addresses the crucial issue of animal cruelty. (Horses routinely die during the Palio, despite the mattresses used to cordon the track.) Still, The Last Victory remains a fascinating insight into one of Italy’s oldest customs, even if the violent scuffles that break out at the end of the race do rather detract from its picturesque charm.

Door: Neil Smith, BBC Film (www.bbc.co.uk/gloucestershire/films)

SYNOPSIS

‘Een gelukkige hand’ is deels een documentaire over Peter van Straaten en deels een fictief verhaal gebaseerd op Van Straaten’s Agnes.

De film gaat uit van het werk van Peter van Straaten en, als afgeleide daarvan de manier waarop hij in zijn werk het intermenselijke verkeer en het daaruit voortvloeiende geluk en ongeluk belicht: in het huwelijksleven, op het werk, in de politiek, de liefde, tussen ouders en kinderen. Documentaire, tekeningen en drama zijn organisch met elkaar vervlochten. In het documentaire deel zien we Peter van Straaten van dichtbij gevolgd in Nederland en Italië en komen zijn tekeningen en cartoons aan bod. Rode draad vormt de fictielijn, waarin Agnes door Renee Fokker leven wordt ingeblazen.

terug

:: CAST

Renée Fokker, Hans Kesting, Carolien van den Berg, Ingeborg Elsevier

terug

:: FOTO’S

terug

:: CREW & CREDITS

Regie : Pieter Verhoeff
Camera : Paul van den Bos
Geluid : Menno Euwe
: Martijn van Haalen
Art director : Gert Brinkers
Licht : Pieter van der Heide
Montage : Mario Steenbergen
Soundscape : Henny Vrienten
Productieleiding : Manu Hartsuyker
Uitvoerend producent : Bernet Crucq
Producent : René Mendel
: Interakt

terug

:: AWARDS EN FESTIVALS

terug

:: REVIEWS

Hoe lekkerder hij zich voelt, hoe naarder de grappen die aan zijn pen ontsnappen, vertelt tekenaar-schrijver Peter van Straaten aan regisseur Pieter Verhoeff in het filmportret Een gelukkige hand. Diep zit Van Straaten over het papier gebogen. Als hij niet zoveel heer in pak was, zou je een tongpuntje tussen zijn lippen verwachten, zo verlekkerd zet hij zijn lijntjes. Hij lijkt de inkt te willen kussen. Met rug en arm weert hij de nieuwsgierige blikken af van de filmmaker, die zelf de camera hanteerde. Maar Verhoeff is hem toch te snel af, kijkt over zijn schouder mee, en verdwijnt in de haarscherpe lijnen die Van Straaten op het papier zet.
Van dat fijne dikke met nerven is het, zodat de kroontjespen echt moet werken, zelfverzekerd moet zijn. Anders straft de pikzwarte inkt meteen. Pats! Ligt daar zo’n klodder. Die dik en glanzend langzaam in het papier verdwijnt. Maar dan nog is de tekening niet mislukt.
Peter van Straaten viert deze maand zijn zeventigste verjaardag, met een boek en nog een boek. Een goede dag levert nog altijd een paar geslaagde tekeningen op. Politieke prenten voor Vrij Nederland en zedenschetsen voor Het Parool, waarvoor hij jarenlang respectievelijk Agnes en Vader en zoon schreef en tekende.
Wat is een echte Peter? Wie er een ziet weet het meteen: Van Straaten is goed in het uitbeelden van onbehagen en ongemak. Zijn helden zijn mensen die zonder ooit hun schaamte te verliezen door de omstandigheden aan de schaamte voorbij gedwongen worden. Behalve misschien in zijn erotische prenten, die zijn verrukkelijk schaamteloos.
Ik weet niet of schaamte wel het juiste woord is om de Peter van Straaten te beschrijven die Pieter Verhoeff ons leert kennen. Ja, hij is natuurlijk wel verlegen met de wereld en zichzelf. Geen prater. Iemand die graag rustig gaat zitten wachten tot de waterspreeuw voorbij komt. Hij heeft inderdaad de natuur van een vogelaar, altijd gespitst op geluid en beweging, en dat gaat beter door zelf niet zo op te vallen. Een escapist is hij ook: het tekenen van een zacht verdriet van een ander geeft een goed excuus om niet over zichzelf te hoeven nadenken.
Moet dat?
Van Peter en Pieter hoeft dat niet per sé, al dwingt Verhoeff Van Straaten om ver te gaan. In die zin zijn zij verwante kunstenaars. Hun openhartige gesprekken over drank, overspel, vrouwen, het huwelijk, mores en moraal, die kunnen alleen gevoerd worden omdat eerlijkheid het beste wapen tegen de schaamte is. Dus komen we alles over Peter van Straaten te weten. Van de kleinste jeugdherinnering in vooroorlogs Arnhem tot de bandeloze drankgelagen later in Amsterdam. Van Straaten: ,,Drank heeft mij veel opgeleverd. En vooral de katers hebben mij veel ideeën bezorgd. Ook de morele katers: wat heb ik gedaan?”
Misschien zijn Van Straatens lijnen wel zo beheerst omdat zijn personages altijd zwalken. Ze gingen wel op weg in een rechte lijn, maar er kwam iets tussen. In het geval van Agnes, Van Straatens vrouwelijke alter ego over wie hij jaren een feuilleton maakte, was dat meestal een vage kennis op een terrasje, of een fiets die als vanzelf naar het café koerste. Als verrassing, als onverwachte kleuraccent tussen al dat Oostindisch zwart, zit in Een gelukkige hand een klein Agnes-feuilleton verstopt. Met Renee Fokker als perfecte Agnes, die in luttele minuten tientallen keren dronken wordt, haar grote liefde Arthur naar het ziekenhuis brengt, even vreemd gaat en zweert nooit, nee nooit meer te zullen drinken. Deze fictie-elementen in een verder zuiver documentair portret versterken het waarachtigheidsgehalte van alles wat wij in deze film zien, horen en meemaken. Pieter Verhoeff laat ons getuige zijn van zoiets onverfilmbaars als de artistieke scheppingsdaad. Hij doet dat niet alleen door de pluisjes op de pen te registreren, maar ook door via de verbeelding voor een wijd vogelperspectief te kiezen. Sublieme film.